പൂച്ചസന്യാസി

രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങൾക്കരികിൽ അവരെ അലോസരപ്പെടുത്തുംവിധമാണ് ഞാനിരിയ്ക്കുന്നത്. അവരാണെങ്കിൽ വളർച്ചമുറ്റിയ സ്ത്രീകളെ അനുകരിച്ച് ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ ചെറിയ പകർപ്പുകൾ ആടിത്തീർക്കുന്നു. ആ കാല്പനിക കൂടാരത്തിനകത്ത് സമയവും സന്ദർഭങ്ങളും അവരുടെ താളത്തിന് തുള്ളുന്നു. അടക്കിപ്പിടിച്ച വർത്താനങ്ങൾ, പരിഭവങ്ങൾ, നീക്കുപോക്കുകൾ, വാശികൾ.. ഇടയ്ക്ക് ഇടംകണ്ണിട്ട് ഓരോ ഒളിഞ്ഞു നോട്ടങ്ങളും. അവരുടെ സ്വപ്നസ്ഥലിയിൽ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പൊട്ടാമെന്ന് മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഒരു മൈൻ പോലെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന; ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാത്തവിധം ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഞാൻ. തുറക്കാൻ പോകുന്ന സ്കൂളിന്റെയോ പൊതിയാപ്പുസ്തകങ്ങളുടെയോ അലങ്കോലപ്പെട്ട മുടിയുടെയോ കോസടിക്കു മുകളിൽ അലക്ഷ്യമായിട്ട നനഞ്ഞ തോർത്തുമുണ്ടിന്റെയോ വിഷമിപ്പിയ്ക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് അവരെ ഉണർത്താവുന്ന മുതിർന്ന ശബ്ദം വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഈ കൂടാരക്കുളിർ നുകരാൻ കള്ളക്കണ്ണടച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഒരു പൂച്ചസ്സന്യാസിയാണ് ഞാൻ.

ഇന്ദു മേനോൻ -2

വാക്കല്ലേ മാറ്റാൻ പറ്റൂ? മേൻനെ മുഴോനെ വായിച്ചപ്പോൾ അഭിപ്രായം കൊറച്ച് മാറീ ട്ടോ.

ധൈര്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇന്ദുമേനോൻ ആള് ഡ്രാക്കുളയാണ്. പക്ഷേങ്കില്...  എല്ലാ കഥകളിലും ഒരേ ശരീരഭാഗം സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സംശയം- ഇതൊരു കച്ചവട തന്ത്രമല്ലേ ന്ന്. ആവർത്തനം ധൈര്യത്തെ
പൈങ്കിളിയാക്കി. ഉപദേശി  കൃഷ്ണന്റെയോ കൂട്ടാരൻ അർജുനന്റെയോ മുലഞെട്ടിനെപ്പറ്റി പറയാത്തതു കൊണ്ടല്ലല്ലോ ഭഗവത് ഗീത ബോറടിക്കുന്നത്? (ഹൊ! എന്റെ ധൈര്യംസമ്മതിക്കണം. ആദ്യായീട്ടാണെയ്..)

ഇന്ദു മേനോന്റെ 'ചുംബനശബ്ദതാരാവലി' എന്ന ഒറ്റ പുസ്തകമേ വായിച്ചിട്ടുള്ളൂ. എട്ടു ചെറുകഥകളിൽ എല്ലാത്തിലും സ്ത്രീ അനുഭവിക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ കാട്ടിയിരിക്കുന്നു. 'രക്തകാളീ രക്തകാളീ' എന്ന കഥ നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ആഖ്യാനം, ഘടന, വിവരണം എല്ലാത്തിലും എടുത്തുപറയാവുന്ന കഴിവുണ്ട്. കഥാവിഷയങ്ങളുടെ വൈവിധ്യം പ്രശംസനീയമാണ്.

പക്ഷേ അടിമത്തം പേറുന്ന, വഞ്ചന പറ്റുന്ന, അവഗണനയനുഭവിക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ കഥകൾ മിക്കതും പെൺകഥകളല്ല. നമ്മളാ കഥയനുഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് അവളെ അടിമയാക്കിയ- വഞ്ചിച്ച- അവഗണിച്ചവനിലൂടെയാണ്. അവന്റെ പക്ഷത്തുനിന്നുള്ള വർണ്ണന. വേട്ടയാടപ്പെടുന്നവളുടെ ശരീരത്തിൽ (ശരീരത്തിൽ തന്നെ. ശരീരത്തിൽ മാത്രം) വേട്ടയാടുന്നവനെ രസിപ്പിക്കുന്നതെന്താണെന്ന്. ചില സിനിമകളിലും ഇങ്ങനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ബലാത്സംഗത്തിനെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുന്ന നിയമജ്ഞനോ പോലീസോ കോപ്പിലെ ഹീറോയോ ആകും കഥാതന്തു. പ്രേക്ഷകന്റെ സാമൂഹ്യബോധം, നീതിബോധം, സദാചാരബോധം എന്നിവയെയൊക്കെ ലാളിച്ചു സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്ന ധർമ്മ വിജയത്തിന്റെ തട്ടു താഴ്ന്നിരിക്കും. പക്ഷെ ഇരയെ കാണുക അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ അനുപാതങ്ങളിലും അതിന്റെ കച്ചവട സാദ്ധ്യതകളിലുമായിരിക്കും. കുറ്റവാളിയുടെ ഇന്ദ്രിയബോധത്തിനുള്ളിലാകും കാഴ്ചക്കാരൻ. സിനിമയോടുന്നിടത്തോളം കാലം അവൾ- സ്ത്രീ- വീണ്ടും വീണ്ടും കച്ചവടം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. സ്വാഭാവിക സംഭവമെന്ന പോലെ തെറ്റ് സമൂഹമനസ്സിൽ പതിയുന്നു. അതുപോലൊരു സമീപനം ഈ എഴുത്തിലും ഉണ്ട്. അതു രസിക്കുന്നവർ അവരെ തേടിപ്പിടിച്ചു വായിക്കട്ടെ.

എന്നാൽ, ഓരോ കഥയിലും അവർ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്നു ഞാനാഗ്രഹിച്ച ചിലവയുണ്ട്. അതിലൊന്നു പറയാം.

ജന്തു എന്ന കഥ നന്നായിരിക്കുന്നു. ശത്പുര പർവ്വത മേഖലയിലുള്ള ബസ്തറിലെ വനപ്രദേശത്തെ ഇന്ദർ വേലി മണ്ഡലിലെ ഗോണ്ഡുകൾ മുറിയകൾ തുടങ്ങിയ ഗോത്ര വിഭാഗങ്ങളുടെ ഭൂമി തട്ടിയെടുത്ത ഇരുമ്പു ഖനി മാഫിയയിലെ ഗുണ്ടകളെ എതിരിടുന്ന ബസുന്ധരയുടെ കഥയാണത്. ഇരുമ്പ് ഖനി ഒരു കാടോ കൃഷി സ്ഥലമോ ആയിരുന്നെന്നും മനുഷ്യനടക്കം അവിടെയുള്ള എല്ലാ കാട്ടു ജന്തുക്കളുടെയും സസ്യങ്ങളുടെയും വാസസ്ഥാനം അപഹരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നുമുള്ള വേദനിപ്പിക്കുന്ന സത്യങ്ങളുണ്ട്- കഥക്കു പുറത്തും. അതൊന്നു കൂടി ഊന്നിപ്പറയാമായിരുന്നു രത്തന്റെ സ്വവർഗ്ഗരതിക്കു പകരം.

കണ്ട സണ്ടൂരിലെ ഖനിയെക്കുറിച്ച് എഴുതിയതോർമ്മ വന്നു- ചുകചുകന്ന മണ്ണു കലങ്ങിയ വെള്ളത്തെക്കുറിച്ചു വായിച്ചപ്പോൾ. കാടെന്ന തുണിയുരിഞ്ഞ്, മജ്ജയും മാംസവും കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ട, ഉറവകൾ വറ്റിയ മലകൾ.. സമതലങ്ങളാക്കപ്പെട്ട, മരുഭൂമികളാക്കപ്പെട്ട പഴയ മലകൾ.. അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന സസ്യജന്തുജാലങ്ങൾ,  ഗോത്രവർഗങ്ങൾ..

ആര്യാധിനിവേശകാലം മുതൽ  മുതൽ വനാന്തരങ്ങളിലേക്ക് ഉൾവലിയുന്ന ദ്രാവിഡ ഗോത്ര വർഗ്ഗങ്ങളാണവർ. ആയിരക്കണക്കിനു വർഷങ്ങൾ പ്രകൃതിക്കും മനുഷ്യനും മുന്നിൽ പിടിച്ചു നിന്നവരെയാണ് നാം ഇക്കഴിഞ്ഞ പത്തെഴുപതു വർഷങ്ങളിൽ ജെസിബി കൊണ്ടു മാന്തിയെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞത്. നമ്മളെന്നാൽ സ്വതന്ത്രഭാരതത്തിലെ ദേശസ്നേഹികളായ, മനുഷ്യസ്നേഹികളായ പൗരന്മാർ. ഇതൊരു ആഗോള പ്രശ്നമാണ് എന്നറിഞ്ഞിട്ടും ദേശവത്കരിച്ചത് എന്തിനെന്നോ? നാം വോട്ടു ചെയ്തു വളർത്തിയവരും നമ്മുടെ നികുതിപ്പണം സർക്കാർ ശമ്പളമായി വാങ്ങുന്നവരുമാണ് ഈ ഹിംസക്കു പിന്നിലെന്നതിനാൽ.  പരിസ്ഥിതി ആഘാത പഠനവും വനവൽക്കരണവും ഏട്ടിലെ പശു. അതിലോല പരിസ്ഥിതി മേഖലകളും ജൈവവൈവിധ്യ ഹോട്ട്സ്പോട്ടുകളുമടക്കം മണിക്കൂറിനകം ലോറിക്കു പിന്നിലെ ലോഡാക്കി മാറ്റുന്നവർ. ദിവസം 200 ഘന അടി ഖനനം ചെയ്യാനുള്ള ലൈസൻസ് വെച്ച് രണ്ടായിരമോ ഇരുപതിനായിരമോ ഘന അടി ഖനനം ചെയ്യുന്നവർ... സണ്ടൂരിലെപ്പോലെ.

********     *******     ********

ആദ്യത്തെ ഒന്നര മാസം സമ്പൂർണ്ണ ലോക്ഡൗണിലായിരുന്നു വീടിൻറെ ഗേറ്റ്. ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം അയലത്തൊരു കള്ളൻ മതിൽ ചാടി അകത്തു കടന്ന പശ്ചാത്തലത്തിലാകണം മകൾ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്.

"നമുക്കീ ഗേറ്റും മതിലും എന്തിനാണമ്മാ?"

"നമ്മുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്. കള്ളൻ കയറാതിരിക്കാൻ."

"എനിക്കു പോലും ചാടിക്കടക്കാവുന്ന ഈ ഗേറ്റോ?"

ശരിയാണ്. കോണകം പോലുള്ള മുറ്റത്ത് ഷട്ടിലുകളിക്കുമ്പോൾ റോട്ടിൽ നിന്ന് കോക്ക് പെറുക്കിക്കൊണ്ടുവരാൻ ദിവസം അമ്പതുവട്ടം പൂട്ടിയിട്ട ഗേറ്റു ചാടും. അതു തന്നെ ഒരു കളിയാണ്. അവളുടെ ചോദ്യം എന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിലാക്കി. കള്ളന് കയറാൻ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. അതുമല്ല; ഓരോ വീടിനും മതിലും ഗേറ്റും എന്തിനാണെന്ന് അവൾ ചോദ്യത്തിന് കൃത്യത വരുത്തുകയും ചെയ്തു.

എന്തെല്ലാമാണ് ഉത്തരങ്ങൾ?

മനുഷ്യർ കള്ളൻമാരാണ്?

മനുഷ്യർക്കു പരസ്പരം വിശ്വാസമില്ല?

തനിക്കു തിന്നാനാവുന്നതിൽ കൂടുതൽ സമ്പാദിച്ചു കൂട്ടി വയ്ക്കുന്നതാണ് ജീവിത ധർമ്മം എന്ന നമ്മുടെ വിശ്വാസം?

ആഡംബരങ്ങളും അത്യാഗ്രഹങ്ങളും അത്യാവശ്യങ്ങളാണ്?

ആ മല പൊട്ടിച്ച് കല്ലും മണലും സിമൻറുമുണ്ടാക്കി മതിലു പണിയും.

ഈ മല വെട്ടിക്കീറി ലോഹ അയിരുകൾ എടുത്ത് ഗേറ്റും കുറ്റിയും കൊളുത്തും പണിയും.

കുന്നുകൂടിയ സമ്പാദ്യങ്ങളും തുണികളും വെക്കാൻ ലോഹ അലമാരകളുണ്ടാക്കും.

ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളൂ.

അത്യാവശ്യമാകാം.
ആവശ്യവുമാകാം.
അനാവശ്യം എത്രത്തോളമാകാമെന്നത് മാനാഭിമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.

ലോഹമാകട്ടെ, പ്ലാസ്റ്റിക്കാകട്ടെ- നമ്മളാണു യഥാർത്ഥ ഡിമാന്റ് മേക്കേഴ്സ്.

ജീവിതം ഒന്നേയുള്ളൂ- അവർക്കും.

മെമ്മെ

ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയാൽ എന്തു ചെയ്യും! വളർന്നു പോത്തോളം പോന്നിട്ടും മെമ്മെ വേണത്രെ! ശാഠ്യം പിടിച്ച് പിന്നാലെ കൂടാൻ പറ്റിയ പ്രായം വല്ലതുമാണോ! ഉലക്കയ്ക്കടിക്കണ്ടേ?

എഴുതുന്നവയൊക്കെ കഥയെന്നോ കവിതയെന്നോ ഓർമ്മക്കുറിപ്പെന്നോ പോലും വകതിരിക്കാനാവാത്തവയാണെന്ന വീണ്ടുവിചാരത്തിൽ ചെറുകഥയൊരെണ്ണമെഴുതണമെന്നു കരുതിയതാണ്. നായികയുടെ ചിന്താശകലങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളുമെഴുതി. കേമം. രാത്രി സമയമെത്രയായോ എന്തോ. കണ്ണുനീറാൻ തുടങ്ങുകയും എഴുതാൻ തുടർന്നൊന്നും കിട്ടാതാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ കഥയില്ലാത്ത ആ കഥയിൽ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങി. അതിരാവിലെ ആദ്യത്തെ കാക്കയ്ക്കൊപ്പമുണർന്നപ്പോഴും ആ കഥയില്ലായ്മയിൽ തന്നെ കിടപ്പായിരുന്നു ഞാൻ. ലൈറ്റിട്ട് വായിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ കലിഡോസ്കോപ്പിലെ വളപ്പൊട്ടുകൾ പോലെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന വർണ്ണക്കഷ്ണങ്ങൾ- ഏച്ചു കൂട്ടാനാവാത്ത ഖണ്ഡികകൾ. കഥയെഴുതാൻ പുറപ്പെട്ടിട്ട് കഥയിലൊരു കഥ മാത്രമില്ല. 

പല്ലു തേച്ചിട്ടും മുറ്റമടിച്ചിട്ടും പാത്രം മോറിയിട്ടും തുണിയലക്കിയിട്ടും കുളിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടും കഥ പുറപ്പെട്ടില്ല. മുഖ്യമായ തുണ്ടുകളൊക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ട ബിൽഡിങ്‌ ബ്ലോക്സ് കിട്ടിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ  എഴുതിത്തീർന്നവയും മടിയിലിട്ട് ഞാൻ കുറേ നേരമായി ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലിരിക്കുന്നു. തിരിച്ചും മറിച്ചുമിട്ട് ഉടച്ചു വാർത്താലും കഥയില്ലാത്തൊരു കഥ. മഴനൂലിൽ നിന്നൊരിഴ പോലും വേർപെടുത്താനാകാതെ മാനത്തു മിഴിനട്ട് ചിന്തയിലാണ്ടു. അപ്പോഴാണവർ പൊട്ടിവീണത്.

വാതിൽ തുറന്ന് കലാപക്കാർ അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു. വലിയ ഒച്ചയിട്ടാണ് കൊച്ചുവർത്തമാനം. പത്തുവയസ്സുകാരി കൊഞ്ഞപ്പടയോടെ കൊഞ്ചിക്കൊഞ്ചി മിണ്ടുന്നു. പതിനൊന്നുകാരി കസിൻ സകലവിധ സഹായങ്ങളുമായി കട്ടക്ക് കൂടെ.

"മ്മേ.. ഇമ്മേ... ഏട്ടനെന്നെ അദിച്ചു. അമ്മേന്റെ കുറ്റീനെ ഏട്ടനദിച്ചു. അമ്മേന്റെ കുറ്റിച്ച് വേദനിച്ചു. ങീ... മെമ്മെ വേണം... അമ്മേന്റെ കുറ്റിക്ക് മെമ്മെ വേണം... മ്മേന്റെ കുറ്റിച്ച് മെമ്മെ തരൂ... ങീ... ഹീ... ഹീ..." കിളിമൊഴി കള്ളത്തി കരച്ചിലാണ്. കണ്ണൊക്കെ തിരുമ്മി... ചുണ്ടാക്കെ കോട്ടി.. കേട്ടാൽ വാത്സല്യമിറ്റും. വലിച്ചെടുത്തു മടിയിലിരുത്തി കൊടുക്കാൻ തോന്നും. പക്ഷെ പറ്റുമോ!  കാലം തെറ്റിപ്പൂത്തൊരു ആശയെ ഒന്നൂടെ മടിയിലിരുത്തി അമ്മട്ടിൽ താലോലിക്കാൻ എനിക്കെന്നല്ല ഏതെങ്കിലും അമ്മക്ക് പറ്റിയിട്ടുണ്ടോ?

സ്ക്കൂളച്ചതിനു ശേഷം കവിളിലൊരു മിനുപ്പു വന്നിട്ടുണ്ട്. കണ്ണിലെ മുറ്റിനിൽക്കുന്ന കുസൃതിക്ക് കൺമഷി കൊണ്ടതിരിട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്തു കാര്യം! കുസൃതി മുഴുവൻ പുറത്തുചാടി കവിൾ തുടുത്ത്  പിങ്കുനിറമായിരിക്കുന്നു. പനിനീർ ദളം പോലെ. ഒന്നു തൊട്ടാൽ പോറൽ വീണാലോ വേദനിച്ചെങ്കിലോ എന്നു തോന്നുന്ന ഉമ്മത്തട്ട്.

മാറിലേക്കുനോക്കി നൊട്ടിനുണഞ്ഞ് മുഖമടുപ്പിച്ചപ്പോൾ ചിരിയടക്കി കോപം വരുത്തിക്കൊണ്ട് കമിഴ്ന്നു കിടന്നൂ ഞാൻ.

"പോ അവിട്ന്ന്. കഥക്കു തുമ്പില്ലാണ്ടെ അന്തം പോയി ഇരിക്കാ ഇവടെ."

"ഞാനമ്മേന്റെ കാലു പിദിക്കാം. പ്ലീശ്.. അമ്മേന്റെ കുറ്റിച്ച് ഇച്ചിരി പാൽ തരില്ലേ? ഇച്ചിരി പാല് തന്നാല് അമ്മേന്റെ കുറ്റി പൊയ്ക്കോളാം.." കാൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മമഴ. സീൻ വികാരനിർഭരമാക്കി അടിപൊളിയാക്കാൻ പതിനൊന്നുകാരീടെ എല്ലാ മുന്തുണയും പിന്തുണയുമുണ്ട്.

"പ്ലീസ്.. ഒന്നു പോകൂ കുട്ട്യോളെ.. ഞാനൊന്ന് ഒറ്റക്കിരിക്കട്ടെ.." ഇരിക്കാനും കിടക്കാനുമയക്കാത്തതിനാൽ കുറേ നേരം ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഇതിനിടയിൽ കൊഞ്ഞപ്പടകൾ തമ്മിൽത്തമ്മിൽ  ചോദ്യോത്തരങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളുമെല്ലാമുണ്ട്. പല ദുരാഖ്യാനങ്ങളും കേട്ട് വാ പൊളിച്ച് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയാതെ സ്റ്റക്കായി ഞാൻ. കുഞ്ഞുവാ പിളർത്തി കൊഞ്ചിക്കരയുന്ന ടോണിൽ അമ്മിഞ്ഞ ചോദിക്കുന്ന മകളെ അടക്കം പിടിച്ച് ഒരു ഞൊടിയുടെ മായാജാലം കൊണ്ട് രണ്ടരവയസ്സുകാരിയാക്കി മടിയിലിരുത്തി ഉടുപ്പു വകഞ്ഞ് മെമ്മെ കൊടുക്കാൻ മനസ്സു വെമ്പി. എല്ലാ അമ്മമാരിലും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകാം ഇതുപോലൊരാഗ്രഹം. ഒരുപക്ഷെ അവർ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ. 

ഇതിപ്പോൾ ഇങ്ങനെ വന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ.. ഒരു നിമിഷം.. പതിനൊന്നുകാരിയെ പുറത്താക്കി (നാണമാ. അവൾക്കല്ല- എനിക്ക്) വാതിൽ കുറ്റിയിട്ട് ഒന്നു ശ്രമിച്ചാലോ എന്നു വരെ തോന്നിപ്പോയി ഇളിഭ്യച്ചിരി ചിരിച്ചും കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ. താനീയുലകത്തിലേ ഇല്ലെന്ന മട്ടിൽ അമ്മയതിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ ഞാൻ അടക്കം പറഞ്ഞു; "ശ്... അമ്മമ്മയോടു പോയി ചോദിച്ചോളൂ. രണ്ടാൾക്കും കിട്ടും.''

ചുണ്ടു പുറത്തേക്കു തള്ളി കണ്ണിമ മുറുകെയടച്ചു തുറന്ന്

"ച്ചും. ഞാനിന്റെ അമ്മേന്റേ കുദിക്കൂ.. ന്റെ അമ്മേന്റെ എനിച്ച് മാത്രം കുടിച്ചണം. തങ്കം പൊയ്ക്കോളൂ..''

"അയിന് അമ്മമ്മേന്റെ മെമ്മേല് പ്പോ പാലൊന്നുണ്ടാവില്ല. അമ്മമ്മക്ക് വയസ്സായി. പ്രസന്നമ്മേന്റേല് കുറച്ച് ബാക്കീണ്ടാവും.."

ആഹാ.. കേമി! ഇവൾക്കു തരപ്പെട്ടാൽ അവൾക്കും തരപ്പെട്ടേക്കുമെന്നാണു വിചാരം.

"അമ്മേന്റെ കുറ്റി അമ്മേന്റെ കാല് പിടിച്ച് കരഞ്ഞിറ്റും ച്ചിരി മെമ്മെ തര്ണില്ലാലോ അമ്മേ... ഒന്നു കുദിക്കറ്റെ.." ബാലിക മുഖം മാറോടടുത്തു പിടിച്ച് കണ്ണടച്ചു ചുണ്ടുകൂട്ടി നിന്നു. കോപപ്പെട്ടു താക്കീതു നൽകി ഈ കിളിക്കൊഞ്ചലൊടുക്കാൻ എന്റെ ഹൃദയം സമ്മതിക്കുന്നില്ല. എത്രനല്ല കുട്ടിയാണ് അവളെന്ന് അവൾക്കറിഞ്ഞൂടല്ലോ. 

കട്ടിലിലിരിക്കുന്ന എന്നിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നിന്നാലും മുട്ടുകുത്തിയാലും ശരിയാകുന്നില്ലെന്നു കണ്ട് ജിജ്ഞാസയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു: "അതെങ്ങന്യാണമ്മേ പണ്ടു ഞാൻ പാലുകുടിക്കാൻ ഇരുന്നിരുന്നത്?!!"

വീണ്ടും... ഒറ്റ മന്ത്രനോട്ടത്താൽ അവളെ പഴയ കൊച്ചുടലാക്കി മാറ്റി, ഒരു കൈത്തലം കഴുത്തിലും മറുകൈ കുഞ്ഞിച്ചന്തിയിലും താങ്ങിയുയർത്തി, പള്ളക്കൊരു മുത്തം കൊടുത്ത്, ഒരു കവിൾ വായു വയറ്റത്ത് ഫ്ർർ... എന്നൂതി ചിരിപ്പിച്ച് മടിയിലിട്ട് ഉടുപ്പു വകഞ്ഞ്, ആർത്തിയോടെ പിളർന്ന വായിലേക്ക് എന്നെ ചേർത്തു കൊടുത്ത് കുഞ്ഞു ശരീരം വയറോടൊതുക്കിപ്പിടിച്ച് പാട്ടുകൾ പാടിയും കഥകൾ പറഞ്ഞും പരിഭവപ്പെട്ടും സാന്ത്വനിപ്പിച്ചും... 

അങ്ങനെ ഇനിയൊരിക്കലും കഴിയില്ല.

വാത്സല്യം തുളുമ്പിത്തെറിക്കുന്ന വിരലറ്റത്താൽ ഞാനവളുടെ മുടിയിൽ തൊട്ടു. 'അമ്മയെ ധർമ്മസങ്കടത്തിലാക്കാതെന്റെ പൊന്നേ' എന്നു ചിന്തിച്ച് നെടുവീർപ്പിട്ടു. അതിനപ്പുറം എന്തും അവിടെ അധികമാണെന്നു ചിന്തിച്ച് മുറിക്കു പുറത്തിറങ്ങി. അതിരുകളിൽ അടുപ്പിച്ചു നട്ട ശീമക്കൊന്നകൾ തഴച്ചു വളർന്ന് ഒന്നോളം പോന്നിരിക്കുന്നു. നിറയെ പൂത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ അതിരിനും ഒരു ഭംഗിയൊക്കെയുണ്ട്. വെട്ടിയിട്ടാൽ ഒരു ഭംഗികേടും..

ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രമാണ്. അവയൊക്കെ ഇരുട്ടിൽ തളക്കപ്പെട്ടാലും ജീവിതം മുന്നോട്ടു പോക തന്നെ ചെയ്യും. ചിരിച്ചും ഉണ്ടും ഉറങ്ങിയുമൊക്കെത്തന്നെ.

സിംഹം

ലയണ്‍കിങ്ങിലെ സിംബ വളര്‍ന്ന് അവന്‍ സ്വപ്‌നം കാണുമ്പോലെ അവിടുത്തെ രാജാവാകില്ല. അവന്റെ അച്ഛനെ കൊന്ന അങ്കിൾ സ്കാറിനെ കൊന്ന് അവൻ രാജാവായാൽ ടുവിട്ടേ പറ്റൂ എന്നിട്ട് ശക്തി ഏറെ ഉണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം ബ്രഹ്മചാരിയായി മരിക്കേണ്ടി വരില്ല. ആശപ്പെടുമ്പോള്‍ കുറയ്‌ക്കേണ്ടതില്ല. സട, ശൗര്യം, ശക്തി... വെയില്‍കാഞ്ഞുറങ്ങുന്നൊരു ലയണ്‍കിങ്ങ് ആവണം. ലക്ഷൂറിയസ്. 

രണ്ടോ നാലോ സടയന്മാര്‍... അഞ്ചോ എട്ടോ ഭാര്യമാരും മക്കളും. തീറ്റതേടല്‍, വിശ്രമം... കാമകേളികള്‍, വിശ്രമം.. ജീവിതം ബീച്ചിലെ അവധിക്കാലം പോലെ ലളിതം. സുന്ദരം. 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ സിംഹക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നത് സ്ത്രീകളാണ്. പുരുഷകേസരികള്‍ വരും പോകും. അമ്മചിറ്റമ്മമാരും സഹോദരികളും ഇവരുടെയെല്ലാം മക്കളുമടങ്ങുന്നതാണ് സിംഹക്കൂട്ടം. രണ്ടുമൂന്നാണുങ്ങള്‍ക്ക് മുഖ്യജോലി ബീജദാനമാണ്. പെണ്ണുങ്ങള്‍ കൂട്ടമായി വേട്ടയാടും. രാജാവിന് ചിടിവീണ് ഇരയെ കൊല്ലാന്‍ പാകത്തിന് ചിലപ്പോള്‍ ഓടിച്ചിട്ട് വളഞ്ഞ് കൊണ്ടുക്കൊടുക്കും. ഇര തടിമാടനാണെങ്കില്‍ ആവതില്ലാത്ത മുത്തശ്ശിമാര്‍ക്കും ഇത്തിരിപ്പോന്ന തക്കുടുവാവകള്‍ക്കുമടക്കം എല്ലാവര്‍ക്കും വീതം കിട്ടും. ക്ഷാമക്കാലമാണെങ്കില്‍ മത്സരിക്കാനായിട്ടില്ലാത്തവരും മത്സരകാലം കഴിഞ്ഞവരും റേഷന്‍ കിട്ടാതെ പട്ടിണി കിടന്നു ചത്തുപോകും. 

ആണുങ്ങള്‍ക്ക് നിത്യവും ചുറ്റും നടന്ന് ജലസേചനം തന്നെ പരിപാടി. മൂത്രമൊഴിച്ച്  ഏക്കറുകണക്കിന് സ്ഥലം നാറ്റിച്ചാണ് രാസമതില്‍ പണിയുന്നത്. കാടോടികളായ തെണ്ടി സടയന്മാര്‍ സിംഹാസനവും പട്ടമഹിഷിമാരെയും തട്ടിയെടുക്കാൻ വരുന്നുണ്ടോയെന്ന് 360 ഡിഗ്രി സ്‌കാനിംഗ് 24 x 7. കണ്ണിനും മൂത്രത്തിനും നല്ല പവര്‍ വേണമെന്നു സാരം. ആരാണീ തെണ്ടി സിംഹങ്ങളെന്നു കേള്‍ക്കണോ? നാലുവയസ്സിനു മൂത്ത ആണ്‍കുട്ടികള്‍ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നു പുറപ്പെട്ടുപോകുന്നതാണ്. പ്രായപൂര്‍ത്തിയായി മീശേം താടീം മുളച്ചാല്‍ കൂട്ടത്തില്‍ നില്‍ക്കില്ല. അമ്മൂമ്മ, അമ്മ, ചിറ്റമ്മ, പെങ്ങന്മാര്‍... ആരെയും കല്യാണം കഴിച്ചൂടല്ലോ. എന്തുവേണം? സ്ഥലം വിടണം. എന്നിട്ട് ചുറ്റിത്തിരിയണം. മിക്കവാറും സഹോദരന്മാര്‍ ഒരുമിച്ചാണ് കാടോടികളാവുന്നത്. എന്നിട്ട് കണ്ട കുറുനരികളേയും കാട്ടുപൂച്ചകളെയും ഒക്കെ പിടിച്ചു തിന്ന് കട്ടകട്ട മസിലുണ്ടാക്കി കനം കൂടണം. അങ്ങനെ പോകുമ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും സിംഹക്കൂട്ടത്തില്‍ കേറി ആണായിപ്പിറന്നവരില്‍ എതിരിടാന്‍ ചങ്കുറപ്പുള്ളവരെ വെല്ലുവിളിച്ച് അടിച്ചും കടിച്ചും തോല്‍പ്പിച്ചോടിച്ച് അവിടെ രാജാവാകും. 

നല്ല ശക്തിയുളളവന് അഞ്ചാറുവര്‍ഷം രാജാവാകാം. അനിയന്മാരേം കൂടെ കൂട്ടാം. കുറേ ഭാര്യമാര്‍. ഹാ ഹാ ഹാ. സിംഹനായികമാരെപ്പറ്റി ഒന്നും കേള്‍ക്കണ്ടേ? കൂട്ടത്തിലെ ആണുങ്ങളുടെ പൗരുഷം സടയിലും മസിലിലുമേയുളളൂ. ഒരു ഗര്‍ഭത്തില്‍ മൂന്നാലു മക്കളുണ്ടാവണണെങ്കില്‍ 20 സെക്കന്റു മുതല്‍ ഒരു മിനിട്ടുവരെ നീളുന്ന പരിപാടി ഇരുപതു മുതല്‍ നൂറു തവണവരെ ചെയ്യണം പഹയന്മാര്‍ക്ക്. അതിനു നിന്നുകൊടുത്താലും പോര- പ്രകൃതിയൊരു കോടാലികൂടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഗര്‍ഭത്തിലെ ഓരോ കുഞ്ഞിനും ജനിതക വൈവിദ്ധ്യം വേണമത്രേ. അതിന് കൂട്ടത്തിനകത്തോ പുറത്തോ ഉള്ള മറ്റവന്മാരെയും വിളിച്ചുവരുത്തണം. പൂച്ചകുടൂംബത്തില്‍ കുന്ത്രാണ്ടത്തിനുചുറ്റും ഊരുമ്പോള്‍ കൊളുത്തിപ്പറിക്കുന്ന മുള്ളുണ്ടെന്ന് എത്രപേര്‍ക്കറിയാം? മറ്റൊരു കോടാലി! അണ്ഡവിസര്‍ജ്ജനം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനാണത്രേ! പണ്ടെങ്ങാണ് ഹവ്വപ്പെണ്ണൊരു പഴം തിന്നതിന് സിംഹിണികളെക്കൂടി വെറുതെ വിട്ടിട്ടില്ല. ഹൗ! അതില്‍ പിന്നെ പെണ്ണായിപ്പിറന്ന എല്ലാത്തുങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നു. പാപികള്‍, പ്രേരണാക്കുറ്റവാളികള്‍. 

ദിവസം പത്തുനൂറുതവണയോ എന്നു കൊതിയിടുന്നവര്‍ ബാക്കികൂടിയറിയണം. ഹൂറികള്‍ നിരനിരയായി നില്‍ക്കുന്ന ഈ സ്വര്‍ഗ്ഗം നിത്യമല്ല. തക്കം നോക്കി മുഴുത്തവന്മാര്‍ കറങ്ങി നടപ്പുണ്ട്. ഒന്നു കടിച്ചു കുടഞ്ഞാല്‍ കഴിഞ്ഞു. തലേം താഴ്ത്തിയിറങ്ങിപ്പോവുക തന്നെ ( നിരങ്ങിപ്പോവുക എന്നതാവും യാഥാര്‍ത്ഥ്യം) മാന്‍പേട പോയിട്ട് ഒരു മുയല്‍ക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലും ഓടിച്ചിട്ടു പിടിക്കാനാകാതെ പട്ടിണി കിടന്ന് ചാകണോ; അതോ, ഞൊണ്ടി ഞൊണ്ടി കുറച്ചുകാലം അലഞ്ഞു നടന്നതിനുശേഷം നരകിച്ചു ചാകണോ എന്ന് കാലം തീരുമാനിക്കും. പൊതുവേ രാജാക്കന്മാര്‍ അല്പായുസ്സാണ്. കൂട്ടത്തിലെ മുത്തശ്ശിമാരേപ്പോലെ വയസ്സെത്തി കൊറേ ചന്ദ്രനേം സൂര്യനേം കണ്ടിട്ടല്ല- നക്ഷത്രമെണ്ണി ചാകും. 

ന്നാലും എന്താണാ ലുക്ക്. ല്ലേ? മോറിനു ചുറ്റും തഴച്ചുവളര്‍ന്ന സട! നീലിഭൃംഗാദി തേച്ചപോലെ. അതിന്റെ കഥയറിയ്വോ? മനുഷ്യന്മാരിലും ആണുങ്ങക്ക് താടിയെന്തിനാ? മിനുത്ത മുഖത്ത് ബാല്യം കടന്നാല്‍ വളരുന്ന വൃത്തികേട്.. എല്ലാം ടെസ്‌റ്റോസ്റ്റീറോണിന്റെ കളിയാണ്. ടെസ്‌റ്റോസ്റ്റീറോണ്‍ കൂടുന്ന മുറയ്ക്ക് ഒരുത്തന് മറ്റൊരുത്തനെ കണ്ടാ പിടിക്കൂല. രണ്ടു തലകള്‍ തമ്മില്‍ ചേരുമത്രേ. ആയിരം വട്ടം പറഞ്ഞിട്ടും. ഇതുവരെയും സത്യമാകാത്ത നുണ. തമ്മില്‍ കണ്ടാല്‍ തല്ലും പിടീം. Y ക്രോമസോമിന് Y ക്രോമസോമിനെ കണ്ടൂടാ. എല്ലാം ഗര്‍ഭപാത്രങ്ങളും എനിക്ക്, എനിക്ക്.. (കാട്ടിലെ കഥയാണേ) തല്ലും വഴക്കും കൂടുമ്പോള്‍ ഏറ്റവും ദുര്‍ബലവും നിരാലംബവും പ്രതിരോധം കുറഞ്ഞതുമായ (Vulnerable) ഭാഗം ഏതാ? കഴുത്തല്ലേ? അതിനെ പറ്റുന്ന പോലൊക്കെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് സടയും താടിയുമത്രേ. തല്ലുകൂടിക്കുന്നതും ടെസ്‌റ്റോസ്റ്റിറോണ്‍ താടി വളര്‍ത്തുന്നതും ടെസ്‌റ്റോസ്റ്റിറോണ്‍! എന്തൊരപാരത!

അപ്പോ നമ്മളെവിടെത്തി? പുതിയ രാജാക്കന്മാര്‍ വന്നു അല്ലേ? ആദ്യ പരിപാടി ഇടഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന സിംഹിപ്പെണ്ണുങ്ങളുടെ രണ്ടുവയസ്സില്‍ കുറവുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെ കശാപ്പു ചെയ്യലാണ്. കാടമ്പൂച്ചയുടെ വല്യേട്ടന്‍. അടിച്ചോടിച്ച രാജാവിന്റെ ക്രോമോസോമുകളെ ഉന്മൂലനാശനം ചെയ്യുക എന്നിട്ട് എത്രയും വേഗം ആ പെണ്‍കൂട്ടത്തെ ഒന്നടങ്കം പുതിയ ഗര്‍ഭത്തിന് സജ്ജരാക്കാന്‍. പെട്ടെന്നു വേണം. ഇവന്റെ മക്കള്‍ പിറന്നു വളര്‍ന്നു മുറ്റണം. ഇവന് വയസ്സായി അടുത്തവന്‍ വന്നു തട്ടുന്നതിനു മുന്നേ. 

കഷ്ടകാലം പിടിച്ച പെണ്ണുങ്ങള്‍ പിന്നേം പ്രസവിക്കും. കൊച്ചുങ്ങളെ നോക്കാന്‍ ചില്ലറ പണിയാണോ! കണ്ണുതുറക്കാന്‍ ഒരാഴ്ച. കാലുറയ്ക്കാന്‍ മൂന്നാഴ്ച. രണ്ടുമാസം അമ്മേം മക്കളും കൂട്ടത്തിനു പുറത്ത്. അവളൊറ്റയ്ക്ക് വേട്ടയാടണം. മണംപറ്റി കഴുതപ്പുലിയും പുള്ളിപ്പുലിയും വന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളെ തിന്നാതിരിക്കാന്‍ മാസത്തില്‍ പലതവണ താവളം മാറണം. ഓരോ കുഞ്ഞിനെയും സൂക്ഷിച്ച് കഴുത്തില്‍ കടിച്ചെടുത്ത് കൊല്ലാതെ ദൂരെക്കൊണ്ടോയി വെക്കണം. പാറയിടുക്കിലും പൊന്തയിലും പതുങ്ങിയ ശത്രുക്കളുണ്ടാകും അവിടെയും ഇവിടെയും. അടുത്തതിനെയെടുക്കാന്‍ ഓടിവരണം. കല്യാണത്തിനും പാലുകാച്ചലിനും ഒപ്പം കൂടണമെന്നു ചുരുക്കം. രണ്ടു മാസത്തിൽ പല തവണ കല്യാണവും പാലുകാച്ചലും. പിന്നെ പതിയെ കൂട്ടത്തില്‍ ചേരാം. കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഒരേ പ്രായമെങ്കില്‍ എല്ലാ അമ്മമാരുടെയും മുലകുടിച്ച് ഒപ്പം കളിച്ചു വളരും- കംപ്ലീറ്റ് സോഷ്യലിസം. അപ്പോള്‍ പിന്നെ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും ഒപ്പം പെറ്റില്ലെങ്കില്‍ പ്രശ്‌നമാണ്.  വല്യകുട്ടികള്‍ എല്ലാ അമ്മമാരുടെയും എല്ലാ മുലകളും കുടിക്കും. അവസാനമുണ്ടായ കുഞ്ഞിക്കുട്ടികള്‍ പട്ടിണികിടന്നു ചാകും. സ്വന്തം അമ്മ പോലും നോക്കാതെ. അതാണ് കൂട്ടുകാരേ പ്രകൃതി. മാതൃത്വവും മമതയും കനിവും കരുണയുമെല്ലാം നാം തുപ്പലു ചേര്‍ത്ത് ഒട്ടിച്ചു വെച്ച ഗില്‍ട്ടുമാത്രം. അണ്ടിയോടടുക്കുമ്പോള്‍ മാങ്ങയ്ക്ക് പുളിയാണെന്ന് കോവിഡ് പഠിപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കുകയല്ലേ?

മനുഷ്യരിലെ പരിണയവും പ്രജനനവും സിംഹങ്ങളില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. തീറ്റതേടലും ഇണചേരലും ഉറക്കവും മാത്രം മതിയെങ്കില്‍ ആടിനും മാടിനുമില്ലാത്ത വിശേഷബുദ്ധി എന്തിനായിരിക്കാം? ശരീരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളുടെ ധാരാളിത്തത്തിനപ്പുറം ഒരു തരിമ്പും ചിന്തിക്കാതെ പവിത്രഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ നിഷ്‌കര്‍ഷിക്കുന്ന ചതുരങ്ങള്‍ക്കും കള്ളികള്‍ക്കും ഉള്ളിലൊടുങ്ങിയൊടുങ്ങിപ്പോകാന്‍ തലമുറകളെ മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ച് കൂട്ടയോട്ടം നടത്തുന്നതേതു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലേക്കാണ്!

അതുപോട്ടെ. മരണം ഭയന്ന് സ്ഥിരമായി വീട്ടിലിരിക്കുന്ന പുരുഷന്മാര്‍ പ്രാചീന ശിലായുഗം മുതല്‍ മനുഷ്യ സമൂഹത്തിന് അപരിചിതമാണ്. ചൊവ്വന്മാരും ശുക്രികളും എത്രകാലം പരസ്പരം സഹിക്കുമെന്ന് കണ്ടറിയണം. ( Men are from Mars women are from Venus) അവളുടെ ടെറിട്ടെറിയില്‍ അധിനിവേശം നടന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വീടകങ്ങളില്‍ കോവിഡ് കൊണ്ടുവരുന്ന മാറ്റം എന്തായിരിക്കും? (ഇത് ഇവിടെ വേണോ) 

നേരത്തെ പറഞ്ഞ സിംഹക്കഥകളൊക്കെ ആഫ്രിക്കയിലേതാണ്. ഏഷ്യന്‍ സിംഹങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തരാണ്. അവരില്‍ ആൺകൂട്ടം വേ പെണ്‍കൂട്ടം റേ. പ്രജനനത്തിനായി മാത്രം തമ്മില്‍ക്കാണുന്നു. തലകള്‍ തലകളോടും മുലകള്‍ മുലകളോടും മാത്രം ചേര്‍ന്നു വസിക്കുന്ന വ്യത്യസ്തമായൊരു സമൂഹ സംവിധാനം. ബോയ്‌സ് ഹോസ്റ്റലും ഗേള്‍സ് ഹോസ്റ്റലും പോലെ. ചൈന തുടങ്ങിയ പല രാജ്യങ്ങളിലും സ്ത്രീകള്‍ ആദിപാപത്തിന്റെ പങ്കു പറ്റുന്ന പണിതന്നെ നിര്‍ത്തിയെന്നു കേട്ടു തുടങ്ങീട്ട് കുറച്ചായി. ഈ മതങ്ങളൊക്കെ സമ്മതിച്ചാല്‍ മതിയായിരുന്നു.

വാഴപ്പൂ

വെന്തുരുകിയൊലിയ്ക്കുന്ന വേനല്‍. വെള്ളമടുപ്പത്തുവെച്ച് രണ്ടു ഗ്ലാസ്സ് മട്ടയരി വർത്തമാന പത്രത്തിലിട്ട് കല്ലും നെല്ലും ചാഴി ദംശിച്ച കരാളമണികളും പെറുക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞപ്പോള്‍ നെറ്റിയിലൂടെയും ചെന്നിയിലൂടെയും കഴുത്തിലൂടെയും ലവണധാരയൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി. ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും  അരി നോക്കുന്നതിനിടെ പുതിയ പുതിയ വഴികളിലൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകുന്ന നിര്‍ഝരികളാല്‍ പുളകിതമായെന്റെ ശിരോഭാഗം. ഭൂമിയെ നോക്കി നേര്‍രേഖയില്‍ നിപതിക്കാന്‍ തക്കം കിട്ടിയേടത്തു നിന്നു തുള്ളികളുതിര്‍ന്നു വീണ് പത്രം കുതിര്‍ന്നു. സമോവറിനകത്തേക്കിറക്കി വെച്ച നീണ്ട തേയിലക്കപ്പിന്റെ മൂടുപോലായി എന്റെ താടി. 

വൈകിട്ടു പതിവുപോലെ കറുത്തിരുണ്ടു. പലപല റോഡുകളില്‍നിന്നു വന്ന് വീടുപണിനടക്കുന്ന സൈറ്റില്‍ കൂട്ടിയ മണല്‍ക്കൂനയ്ക്കു മുകളില്‍ ഒത്തുകൂടിയ ശുനകഗണത്തെപ്പോലെ താന്തോന്നികളായ മേഘങ്ങള്‍ പരസ്പരമുരുമ്മിയും മണത്തും ഒരൊറ്റക്കൂട്ടമായി മുകളില്‍ നീങ്ങി. ഇടയ്ക്കു മര്‍മ്മരമുതിര്‍ത്തും മുരണ്ടും ഗര്‍ജ്ജിച്ചും നിന്ന അവിറ്റങ്ങൾ ശ്വാന പുരുഷൻ വഴിവക്കത്തിട്ട കാറിന്റെ ടയറു കഴുകുന്നപോല്‍ പ്രോക്ഷണം ചെയ്തു കടന്നു പോയി. കാറ്റും കാറും തമ്മിലുള്ള കൂട്ടുകെട്ടും ഗൂഡാലോചനയുമൊന്നും ഈയിടെയായി എനിക്കത്ര ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഇഡ്ഡലിച്ചമ്പിനകത്തു പുഴുങ്ങാന്‍ വെച്ച കൊഴുക്കട്ടയെപ്പോലെ ഉച്ചയ്ക്കു സിമന്റുകൂട്ടിലിരിയ്ക്കുമ്പോള്‍ ഈ കാറ്റിനൊന്നും നമ്മുടെ അഡ്രെസ്സ് അറിയുകപോലുമില്ല. ആറ്റുനോറ്റ് അഥവാ വല്ല കരിമേഘവും മാനം മൂടിയാല്‍ തുരത്തിയോടിക്കാന്‍ വന്നോളും, ഗുണം പിടിയ്ക്കാത്തവന്‍.

രാവിലെ കുളിച്ച് തുണിയുമായി അലക്കുകല്ലിനടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ നോക്കിനിന്നുപോയി. എന്തുഭംഗി! മഞ്ഞവെയില്‍ ചെരിഞ്ഞു വീഴുന്ന തൊടി. (ആറു തെങ്ങും നാലു വാഴേം- അയ്‌നാണ്) വാഴയിലകള്‍ മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിനു നേരെ പിടിച്ച X-Ray ഷീറ്റു പോലെ ഞരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞ്.. ആ ഇളം പച്ചനിറം കാണാന്‍ എന്തു ഭംഗി! മഞ്ഞരാശിയില്‍ ചെമ്പട്ടുടുത്ത് വാഴക്കുടപ്പന്‍ ഒരൊറ്റയിതള്‍ പൊക്കി പ്രദര്‍ശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു- വൈഡൂര്യം പതിച്ച പീതാഗ്രം അടുക്കി വെച്ച് രണ്ടുനിര പൂക്കള്‍. അവയ്ക്കു ചുറ്റും നിറയെ കുഞ്ഞു തേനീച്ചകള്‍ വട്ടമിടുന്നു. 

ഹോ! തേനുണ്ടായിരിക്കും. പണ്ടെന്നോ എപ്പോഴോ ഒരുതവണ വാഴപ്പൂവിന്റെ തേന്‍ വലിച്ചെടുത്തതിന്റെ മധുരം ഇന്നും ചുണ്ടിലുണ്ട്. പട്ടണക്കുട്ടിയായിരുന്നതിനാല്‍ മധുരസ്മരണകള്‍ അധികമില്ല. പിന്നെപ്പോഴെല്ലാം വല്ല നാട്ടുമ്പുറത്തും വാഴപ്പൂ കണ്ടോ അപ്പോഴൊക്കെ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല പൂവില്‍. മര്ഭൂമി. ഭ്രമരങ്ങള്‍ ഭ്രമണം ചെയ്യും ഈ കുടപ്പനില്‍ നിന്നും സുധാബിന്ദു ഇത്തവണ ഞാൻ പാനം ചെയ്യും. 

ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ മൂസാ പാരഡൈസിയാക്കയ്ക്കടുത്തെത്തി. ഓഷധിയാണെങ്കിലും സെക്വയയുടെ അനന്തരവളാണെന്നാണ് വിചാരം. ഉയരെയുയരെ വളര്‍ന്നുനിന്ന് കുലമാത്രം വളച്ച് താഴോട്ടേയ്ക്കു വിടര്‍ത്തിയിരിക്കെയാണ് തെങ്ങോല വീണ് വശത്തേക്കു ചെരിഞ്ഞു പോയത്. കുലയിലെ കുഞ്ഞുപൂവലുകള്‍ പഴമായി മാറാന്‍ ഇനിയുമേറെ നാളുകള്‍ വാഴയമ്മ ചുരത്തുന്ന നീരും കുടിച്ച് മയങ്ങിക്കിടക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

ചെരിഞ്ഞു നിന്ന വാഴയമ്മയെ കഴിഞ്ഞകൊല്ലം വെട്ടിയ പ്ലാവിന്റെ തടികൊടുത്തു താങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാരായണീയത്തില്‍ യേശുദാസ് പാടിയപോലെ 'പീയൂഷാപ്ലാവിതോഹം' ആയിരുന്നെങ്കില്‍ പ്ലാവിനീഗതി വരൂല്ലായിരുന്നു. ഒരു മെനയില്ലാത്ത ചക്കയും നിറയെ ചോണനുറുമ്പിന്റെ കൂടും ഇട്ടാവട്ടത്തൊടിയില്‍ നിറയെ കാനലും. ഒറ്റവെട്ട്. നട്ടെല്ലില്ലാത്ത വാഴയ്‌ക്കൊരു താങ്ങായല്ലോ.

ഒറ്റച്ചാട്ടം. മോങ്ങാനിരുന്ന പൂവെല്ലാം എന്റെ കയ്യില്‍! നക്കിയിട്ടും ഈമ്പിയിട്ടും ചവച്ചരച്ചിട്ടും ഒരു നാനോ തുള്ളി അമൃതം പോലുമില്ല. വാഴക്കറയുടെ ചവര്‍പ്പുമാത്രം. തേന്മാവിന്‍ കൊമ്പത്തെ ശോഭനയെപ്പോലൊരു സീന്‍ ടീസറായി മനസ്സില്‍ ഓടിയിരുന്നത് ഇപ്പോഴെന്നെ ടീസ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ദിവ്യ കൈശോരവേഷം അഴിച്ചുവെച്ച് മാഞ്ചിഫെറാ ഇൻഡിക്കയുടെ സീഡ് പോയ സ്‌ക്വിറലിനെപ്പോലെ തിരിച്ചുവന്നലക്കി. 

ആ നേരം കഴിഞ്ഞുപോയി. അതിനടുത്ത നേരവും കടന്നുപോയി. വൈകുന്നേരം വന്നു. വീണ്ടും കാറ്. ഒറ്റനമ്പരും ഇരട്ടനമ്പരും ഒന്നിച്ചു റോട്ടിലിറങ്ങിയ പോലെ അടിപിടി ബഹളം മോളില്‍. ഇപ്പോ പൊട്ടിവീഴും എന്ന പതിവു 'പുലിവരുന്നേ പുലി' കേട്ട് തുണിയും കൊപ്രയും കൊണ്ടാട്ടവും അഹമഹമിഹയാ വീടിനകത്തേക്കോടിക്കയറി. നിര്‍ന്നിമേഷാക്ഷയായി നില്പതഹോ ഞാനതാ അലക്കുശിലയോരത്ത്. പുതുതായി യവനികയുയര്‍ത്തിക്കാണിക്കുന്ന പുഷ്പനിര ദൃഷ്ടിഗോചരമായി. ഓടിപ്പോയി നോക്കി. ഭ്രമരങ്ങള്‍ ഭ്രമണവും പരിരംഭണവും തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചാടി നോക്കി. തൊട്ടു നോക്കി. വലിച്ചു നോക്കി. കിട്ടുന്നില്ല. കസാല വെച്ചു കയറി പറിച്ചെടുത്തു. നിറയെ തേന്‍. പറിക്കുമ്പോള്‍ ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നു. ചോന്ന പോളയോടെ ഇരിഞ്ഞെടുത്ത് മക്കള്‍ക്കും കൊടുത്തു. ബീയെസ്സീം എമ്മെസ്സീം ബോട്ടണി പഠിച്ചിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലെന്ന് അന്നറിഞ്ഞുരുന്നെങ്കില്‍.. 

വാല്‍- വാഴപ്പൂ വിരിയുന്നത് വൈകിട്ടാണെന്ന് കണ്ടുപിടിച്ചത് പോസ്റ്റാക്കാന്‍ ഞാന്‍ പെട്ടപാട്. ദാരിദ്ര്യം.

വേനൽ മഴ

മഴ ഇപ്പൊ പെയ്യുമായിരിക്കും..

ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച പോലെ പ്രകൃതി. ഇടക്ക് ഇളം കാറ്റ്. വിങ്ങുന്ന ശരീരം. വിയർപ്പു മണക്കുന്ന കുപ്പായം. വീർപ്പടക്കി മങ്ങിയ ഉച്ച. പക്ഷികളെവിടെ! പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പോയോ? ഒരു കാക്ക പോലുമില്ല.

പെട്ടെന്നൊരിടി വെട്ടി. ഞെട്ടിയുണർന്ന പോലെ തെങ്ങുകളെ ഉലച്ചു കൊണ്ട്‌ കാറ്റ് ആഞ്ഞു വീശാൻ തുടങ്ങി.

ഇത്ര നാൾ വെന്തു നിന്ന ഭൂമി വർഷാരവത്തിനായി വെമ്പി സന്തോഷത്താൽ വിമ്മിക്കരയാൻ തുടങ്ങി. വേഗം... ഒന്നു വേഗം... എന്നിലേക്ക്... കാറ്റടിച്ചു കൊണ്ടുപോകും മുന്നേ...

ഉലഞ്ഞാടുന്ന തെങ്ങിനു കീഴെ ഭയപ്പാടോടെ നിന്ന വാഴക്കൈകൾ തുടരുന്ന മിന്നൽമാലയിൽ ഞെട്ടി വിറച്ചു. കൂമ്പിനുള്ളിൽ ശയിക്കുന്ന ഇന്നു വിടർന്ന പൂവുകൾ താഴെയടർന്നു  തവിട്ടു രാശിയിൽകിടക്കുന്ന ഇന്നലത്തെ പൂക്കളെ നോക്കി. വിരിഞ്ഞു വരുന്ന കായകൾ ഭാരമേറിയ കുലയിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചു; അമ്മയെ അളളിപ്പിടിക്കും പോലെ. കുലയാകട്ടെ, ആടുന്ന ഓലപ്പട്ടകൾക്കു കീഴെ വാഴയെ കുനിച്ചു നിർത്തി നമസ്കരിക്കാനോങ്ങി. സാഹസികോദ്യാനത്തിലെ വ്യാളിത്തീവണ്ടിയിൽ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്ന യാത്രക്കാരെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു കൂപ്പുകുത്താനോങ്ങിയ വാഴക്കുല.

പഞ്ഞിമുട്ടായി പോലത്തെ നായക്കുഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്നതിനു ശേഷം ജീവിതത്തിലാദ്യമായി മഴ കാണുകയാണ്.

ആദ്യ തുള്ളികൾ വളരെ നേർത്തവയായിരുന്നു. കാറ്റിൽ പാറിപ്പോകുമെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മഴ... ആഹ്ലാദത്തോടെ മിറ്റത്തു നിന്ന കുട്ടികളുടെ കാലുകൾക്കിടയിൽ തിരിഞ്ഞു കളിക്കവേ പുറത്തു പാറി വീണ രണ്ടു മഴത്തുള്ളികളെ മഹാ ജലപാതമെന്നപോൽ ഘോര ഘോരം കുടഞ്ഞു തെറിപ്പിച്ച് ഭയന്ന് ഉമ്മറത്തേക്കു കയറി കുഞ്ഞിച്ചങ്കരൻ.

കൊതിച്ച മഴയെ കാറ്റു പറത്തിയെന്നു ഭയന്ന് കരയാനും മറന്ന് നിരാശയോടെ ഭൂമി കിടന്നു.

പടിഞ്ഞാറു നിന്ന് കാർമേഘങ്ങൾ ഓടിയോടി കിഴക്കോട്ടു പോകുന്നു. മഴ പെയ്യുമോ എന്ന് ഇനിയും പറയാറായിട്ടില്ല. കാറ്റിലും വിയർക്കുന്നു. നിരാശപ്പെടാനായിട്ടില്ല.

മാനം ഒന്നുകൂടെ കനത്തിരിക്കുന്നു ഇപ്പോൾ. കല്യാണപ്പന്തലുകെട്ടിക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഇരുട്ടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അപ്പോൾ മാത്രം തൂണിൽ വലിച്ചു കൊരുത്ത പുതിയ കരണ്ടു വയറിൽ വിരിഞ്ഞു തെളിഞ്ഞ വിളക്കു പോലെ ഒരു അഭൗമ പ്രകാശം ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു.

ആകാശമേലാപ്പിനുകീഴെ സ്വർഗ്ഗീയ വെളിച്ചത്തിൽ നവോഢയെപ്പോലെ മണ്ണു നാണിച്ചു.

കാറ്റു ശക്തമായി. തലയറഞ്ഞാടുന്ന മരങ്ങൾ കരിയിലകളും വിളഞ്ഞ ഫലങ്ങളുമെല്ലാം കൊഴിച്ചിട്ട് ഭാരമൊഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ചാറ്റൽ മഴ.

മഴ.. പെയ്യുമായിരിക്കും.

ഓല

നാടെല്ലാം പടിയടച്ച് വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോൾ ഈ അനിശ്ചിതകാല വേനലവധിയിൽ ഏറ്റവുമേറെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന വിരുന്നുകാരനാരായിരിക്കും?

വേനൽമഴയെന്ന ആ വിരുന്നുകാരന്‍ തരുന്നതെന്തൊക്കെയാണ്?ഓർക്കാനേറെ സമയമുള്ള ദിനരാത്രങ്ങളിൽ പങ്കയുടെ താളത്തിൽ നമുക്കു ചുറ്റും വീണ്ടും വീണ്ടും കറങ്ങി നടക്കുന്ന ഓർകളിലൊന്നു തൊട്ടാൽ മതി- അവ ഒന്നിൽ നിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്ക്, അതിൽ നിന്നു മറ്റു പലതിലേക്ക് ഒരു ശൃംഖല പോലെ പടർന്നു വളരും. എത്ര വളർന്നാലും മഹാവ്യാധിയെന്നും മഹാമാന്ദ്യമെന്നുമുള്ള വാസ്തവങ്ങളിലേക്കു കൃത്യമായി തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്യും.

മൂക്കാനും പഴുക്കാനും നില്‍ക്കാതെ കാറ്റെന്ന കൂട്ടുകാരനൊപ്പം തല്ലിക്കൊഴിച്ച ആദ്യ മാങ്ങകള്‍, മരത്തില്‍ ബാക്കി വന്ന മൂത്തുനരച്ച അവസാന അമ്പഴങ്ങകള്‍, മൂപ്പെത്താത്ത കുലയോടുകൂടിയ വാഴകള്‍, വാളമ്പുളി, ഇരുമ്പാമ്പുളി, ഉണങ്ങിയ തേങ്ങ, ഓല, കൊതുമ്പ്, കോച്ചാട.. ഇനിയുമേറെ. 

ഇതില്‍ ഏറെ ഗൃഹാതുരത്വമുണര്‍ത്തുന്ന, എന്റെ സ്വകാര്യ സുഖമെന്നു തോന്നുന്ന ഒന്നാണ് തെങ്ങോലയുടെ(ഓലപ്പട്ട) പതനധ്വനി. ഇളം പച്ചനിറത്തില്‍ വിരിഞ്ഞ് പീലി നീര്‍ത്തിയാടി, ഒരു രാജാവിനെപ്പോലെ ഗംഭീരമായി ഏറെനാള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നിന്ന് നീലവാനത്തെ കോതിക്കോതി ഇക്കിളിയാക്കി, പുതിയ നാമ്പുകളുയര്‍ന്നു വരുമ്പോള്‍ പതിയെ വശത്തേയ്ക്കു മാറി, ജീവിതമേ ഉത്സവമെന്ന മട്ടില്‍ കുരുത്തോല തൂക്കി, കാക്കയ്ക്കും കൊറ്റിയ്ക്കും തത്തയ്ക്കുമിരിക്കാന്‍ നട്ടെല്ലു വളച്ചുകൊടുത്ത്.. പിന്നെ പതിയെ മഞ്ഞച്ച്, ഉണങ്ങിത്തൂങ്ങി, വിഷാദത്തോടെ നിലത്തുനോക്കി, കിരികിരിയെന്നു കരിയിലപോലെ മാറിയ ശബ്ദത്തിൽ കാറ്റിനോടു പരിഭവം പറഞ്ഞ് ഒരുനാള്‍ അതിന്റെ ഭീമാകാരമായ ഞെട്ടറ്റ് രാജകീയമായ പതനം. ഉണങ്ങിയ ഓല തെങ്ങിന്‍ തടികളിലും മറ്റു മരങ്ങളിലും ഉരസി വലിയൊരു സീല്‍ക്കാരത്തോടെ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേരളീയർക്കെല്ലാം ചിരപരിചിതമല്ലേ? 

ഒട്ടൊരു ഭയത്തോടെ ഒഴിഞ്ഞുമാറാന്‍ നോക്കും തെങ്ങിന്‍ ചോട്ടിലാണെങ്കില്‍. ഉമ്മറത്ത് നീന്തിയെത്തിയ കുഞ്ഞ് ഞെട്ടി പേടിച്ചുറക്കെ കരഞ്ഞേക്കാം. കൂടെ തേങ്ങയും വീണ് ഓടു പൊട്ടാം. മൂലോടു പൊട്ടിയാല്‍ നഷ്ടം കൂടുതലാണേ. 

പ്രവാസിയായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ എടുത്തു പറയത്തക്ക പ്രാധാന്യമില്ലാത്ത ഒട്ടനേകം ശീലങ്ങള്‍ക്കും ഓർമ്മകള്‍ക്കുമൊപ്പം തെങ്ങും അതിന്റെ ശബ്ദങ്ങളും അതിനോടു ബന്ധപ്പെട്ട വാക്കുകളും നമ്മള്‍ കാലങ്ങളോളം ഓര്‍മ്മിക്കാതിരുന്നേക്കാം. 

ഓലപ്പട്ട വീണിടത്തു നിന്ന് മുറ്റത്തേയ്ക്കു വലിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന ശബ്ദം- അതു ടെക്സാസിലെ മെട്രോ സ്റ്റേഷനിലിരിയ്ക്കുമ്പോൾ കേട്ടാലും തിരിച്ചറിയില്ലേ?

"സീതേയ്, ചായട വെള്ളം ചൂടാക്കണെങ്കില്‍ കോച്ചാടേ ള്ളൂ. വെറകൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ക്കുണൂ." 

കോച്ചാടയെന്നാല്‍ തോണിയാകാരത്തിലുള്ള കൊതുമ്പും അതിനകത്ത് വിളഞ്ഞ തേങ്ങയടര്‍ന്നു വീണു പോയ ഉണക്കപ്പൂങ്കുലയും.

ഓലക്കൊടി വെട്ടുന്നതു നോക്കിയിരിയ്ക്കാന്‍ രസമല്ലേ? ഓരോ വശത്തുനിന്നും കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങുന്നവ കൊത്തിക്കൊത്തി കൂട്ടിയിട്ട് അവസാനം തുമ്പ് അങ്ങനെ തന്നെ വെട്ടി ഓലക്കൊടി കൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കെട്ട് കെട്ടി ഒതുക്കി വെയ്ക്കും. തീപ്പിടിപ്പിക്കാനും ചൂട്ടുകത്തിയ്ക്കാനും ഒക്കെ വേണം. ചൂലിന് ഈർക്കിൽ ഈരാനാണെങ്കിൽ നീളം കൂടിയ ഓലക്കൊടി മാറ്റി വെക്കണം. ഓലക്കൊടി വെട്ടി ബാക്കിയായ മട്ടല് (മടല്) അടുപ്പില് വെയ്ക്കാന്‍ പാകത്തിന് വലിപ്പത്തില്‍ തുണ്ടമാക്കി കൂട്ടിവെയ്ക്കും. അവസാനം വരുന്ന തടിച്ച ഞെട്ടിഭാഗമാണ് മടക്കടത്തണ്ട്. അതു നടുപിളര്‍ത്തി മുറിച്ചടുത്താലേ അടുപ്പില്‍ കൊള്ളൂ. ഒരു മീറ്ററോളം നീളമുള്ള മടക്കടത്തണ്ട് ഒരു കളിസ്സാമാനമായിരുന്നു. ടോയ്‌ സ്‌റ്റോറി ഒന്നുമുതല്‍ നാലുവരെ സിനിമകള്‍ കണ്ട ഇന്നത്തെ കുട്ടികള്‍ക്കും ഓലമടലുമ്മേല്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ ഇഷ്ടമായിരിക്കും. ടിവിയും മൊബൈല്‍ ഗെയിമുകളും ഓഫായിപ്പോയാല്‍ മാത്രം. 

ചന്ദ്രക്കലപോലെ മുറ്റത്തുവീണു കിടക്കുന്ന മടക്കടത്തണ്ടിന്റെ തലഭാഗത്ത് ഒരുകാലും ലെസ്സ്ദാന്‍(<) അഥവാ ഗ്രേറ്റർ ദാൻ (>) എന്ന ആകാരത്തില്‍ വെട്ടിയെടുത്ത വാലറ്റത്ത് മറ്റൊരുകാലും വെച്ച് കിനാക്കളിവള്ളം എത്ര തുഴഞ്ഞതാ നമ്മളൊക്കെ. ഒരാളിരുന്നോ നിന്നോ മറ്റൊരാള്‍ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്ന മട്ടല്കാളയ്ക്ക് കഴുത്തിലൊരു കയറുമാകാം. സ്‌കേറ്റിങ്ങൊന്നും അന്നു നമ്മള്‍ സിനിമയില്‍ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. 

തേങ്ങയിടുന്ന ദിവസം അതെണ്ണി അകത്തിടുന്നൊരേര്‍പ്പാടുണ്ട്. മൂന്നാലുപേര്‍ ദൂരെദൂരെ നിന്ന് കൈമാറിക്കൈമാറി എറിഞ്ഞു കൊടുക്കും. നമ്മളും വലുതായി ഒന്നിനുമാത്രം പോന്നെന്ന് മൂത്തോര് അംഗീകരിച്ചാലേ ആ സര്‍വ്വീസിലേയ്‌ക്കൊക്കെ എടുക്കുള്ളൂ ട്ടോ. പീക്കിരി ശരീരികളാണെങ്കിൽ ഒരു എട്ടാംക്ലാസ്സെങ്കിലും ആവണം. ഇങ്ങനെ തേങ്ങ നിറയ്ക്കാന്‍ പൂമുഖത്തോടു ചേര്‍ന്നൊരു ഗ്രില്ലിട്ട മുറിയുണ്ട്. തേങ്ങയൊഴിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള്‍ അതിനു സ്റ്റഡി റൂമെന്നായിരുന്നു പേര്. കോളേജില്‍ പഠിയ്ക്കുകയായിരുന്ന കുഞ്ഞമ്മായിക്ക് തേനീച്ച കുത്തിയപോലെ മുഖം വീര്‍ക്കാന്‍ വായനാമേശയ്ക്കു താഴെയും അലമാരയ്ക്കു മുന്നിലും അരയാള്‍ പൊക്കത്തില്‍ കുമിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന തേങ്ങാക്കൂട്ടവും ഒരു കാരണമായിരുന്നു. പുസ്തകം വെയ്ക്കുന്ന അലമാരയുടെ കതക് അനിശ്ചിത കാലത്തേയ്ക്കു തുറക്കാന്‍ പറ്റാത്തതിനാല്‍ തേങ്ങ നിറയുന്നതിനു മുമ്പ് ആവശ്യമുള്ള പുസ്തകങ്ങളെടുക്കേണ്ടിയിരുന്നു. പൂപ്പലിന്റെ നനവും ചെള്ളുമൊക്കെ ഋതുവനുസാരം നിറയുമെങ്കിലും തേങ്ങ നിറഞ്ഞ സ്റ്റഡിറൂം എനിയ്‌ക്കൊരാഘോഷമായിരുന്നു. തേങ്ങാക്കൂനയ്ക്കു മുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ബാലരമയിലെയും പൂമ്പാറ്റയിലെയും കഥകള്‍ മനസ്സാലഭിനയിച്ചു തകര്‍ക്കും. തേങ്ങാക്കൂനയ്ക്കു മുകളില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ കോട്ടയ്ക്കു മുകളില്‍ മുടി താഴോട്ട് ഇട്ടിരിയ്ക്കുന്ന രാജകുമാരിയാണ് ഞാനെന്നു തോന്നും. തേങ്ങയ്ക്കുമേല്‍ വഴുതി വീഴുമ്പോള്‍ ഹിമാലയ ഗിരിദുര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലാണെന്ന മട്ടിൽ എക്കോയിട്ട് 'രക്ഷിക്കണേ..' വിളിയ്ക്കും. 

"രക്ഷിക്കണേ.. 

ക്ഷിക്കണേ... 

യ്ക്കണേ... 

ണേ..."

വാങ്ങിയ കൂട്ടര്‍ കല്ലും കട്ടിളയും കഴുക്കോലും ഊരി പാര്‍ട്ട് പാര്‍ട്ടാക്കി നാമാവശേഷമാക്കിയ തറവാട്ടു വീട്ടില്‍ ഞാനേറ്റവുമധികം സമയമിരുന്ന മുറിയാണ് സ്റ്റഡിറൂം. ബാല്യകൗമാരങ്ങളുടെ ചിരിയും കരച്ചിലും ചിന്തയും വിഷാദവും സ്വപ്‌നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും നിരാശകളുമെല്ലാം അടക്കം ചെയ്തയിടം. സ്റ്റഡിറൂമിനെ സ്റ്റഡിറൂമെന്നു വിളിയ്ക്കരുതെന്നും സ്റ്റഡിയെന്നാല്‍ സ്റ്റഡിറൂമെന്നാണര്‍ത്ഥമെന്നും പലതവണ ഡല്‍ഹിക്കാരന്‍ കുഞ്ഞപ്പൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞു തന്നിട്ടും സ്റ്റഡിറൂമിനെ ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റഡിറൂമെന്നു തന്നെ വിളിച്ചു വന്നു. സമചതുരത്തിലുള്ള തണുത്തുചെമന്ന മണ്ണോടു പതിച്ച്, ഒരു ചുമരു നിറയെ അഴിവെച്ച് ഞങ്ങളെ അഴിയെണ്ണാന്‍ പഠിപ്പിച്ച, രണ്ടു ചുമരുകളില്‍ ത്രികോണാകൃതിയില്‍ ചെറിയ ദ്വാരങ്ങളുള്ള ആ കുടുസ്സുമുറിയില്‍ ഇന്നും ഇനിയും ഈ ആയുഷ്‌കാലമത്രയും എനിയ്ക്കു സ്വയം മറന്നിരിയ്ക്കാം. പഴയ മുച്ചക്ര സൈക്കിളും കാരംബോര്‍ഡും താഴ്വരയിലെ ബള്‍ബുടച്ച ഏട്ടന്റെയാ ചുകന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്ക് പന്തും അമ്മയ്ക്കും അമ്മമ്മയ്ക്കും അനാവശ്യമെന്നു തോന്നിയിരുന്ന മറ്റനേകം സാമാനങ്ങളും അട്ടത്തു മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ചെറിയ തട്ടിട്ട മുറി..

ഓലമെടയാനെന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്  എളങ്കൂറിലെ ഇഞ്ഞക്കയാണ്. കാതു കേള്‍ക്കാത്തതിനാല്‍ സംസാരിക്കനറിഞ്ഞുകൂടാത്ത ഇഞ്ഞക്ക. വൈകുന്നേരം കാപ്പികുടിച്ച് തൊടിയുടെ അതിരായ തോട്ടില്‍ കുതിര്‍ക്കാനിട്ട ഓലകളെടുത്തുകൊണ്ടു വരും. കുതിര്‍ന്നു ഭാരമേറിയ ഓലപ്പട്ടകള്‍ നിലത്തിഴച്ചു മണ്ണാക്കാതെ ഏറ്റിക്കൊണ്ടു വന്നാല്‍ നന്ന്. കറുത്ത ഓലകളില്‍ നിന്ന് തവിട്ടു നിറത്തിലുള്ള തുളളികള്‍ ഇറ്റിറ്റു വീഴും. എരുമകളെ കറന്ന് ചാണകവും വാരി നന്നായിരുട്ടും മുമ്പേ ഇഞ്ഞക്ക കുളത്തിപ്പോയി കുളിച്ചുവരും. ജംബറും ലുങ്കിയുമുടുത്ത് ചന്ദ്രികാസോപ്പിന്റെ മണമുള്ള ഈറന്‍മുടി കോതിക്കെട്ടി മുറ്റത്തേയ്ക്കിറങ്ങും. മുടുകവിളക്ക് കത്തിച്ച് ഇറയത്തെ പടിയിന്മേല്‍ വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. 

എളങ്കൂറു മഠത്തിന്റെ മുറ്റം ഇഞ്ഞക്കയുടെ അഭിമാനമായിരുന്നു.മണ്ണിട്ടടിച്ചു മിനുക്കി ചാണകം തേച്ച  മുറ്റം. താഴത്തെ തൊടിയിലേയ്ക്കുള്ള അതിന്റെ അരികിൽ മണ്ണുകുഴച്ച് തിണ്ടു പടുത്തതിന്റെ വശത്ത് നല്ല ചെമ്മണ്ണുതേച്ച് ചുകപ്പു നിറം. തിണ്ടിന്റെ മുകള്‍ ഭാഗം ബാറ്ററിക്കരി പൊടിച്ചിട്ട് ചാണകം കലക്കിത്തേച്ച നല്ല അസ്സലു കറുപ്പു നിറം. തീര്‍ന്നില്ല. ചിലപ്പോഴൊക്കെ പച്ചച്ചാണകം മെഴുകിയ മുറ്റത്തിനു ബാറ്ററിക്കറുപ്പുകൊണ്ട് ബോര്‍ഡറുണ്ടാകും. നല്ല വൃത്തിയില്‍ സ്‌കെയിലിട്ടു വരച്ച പോലെ. കവുങ്ങിൻപാള  ദീർഘ ചതുരാകൃതിയിൽ മുറിച്ചെടുത്തതു കൊണ്ട് സൂക്ഷ്മതയോടെ ചാണകം വടിച്ചാണീ കൃത്യത വരുത്തുന്നത്.  അരികോലായിലും പടവുകളിലും ഇതുപോലെ ചുകപ്പ്, കറുപ്പ്, ചാണകപ്പച്ച എന്നീ മൂന്നു നിറങ്ങൾ കൊടുത്ത് മനോഹരമാക്കിയിട്ടുണ്ടാകും. 

തട്ടിട്ട മണ്ണുവീടായിരുന്നു. ചാണകം മെഴുകിയ ഇരുണ്ട വീടകം. ബാറ്ററി പൊടിച്ചു കറുത്ത ചാണകം മെഴുകിയിരുന്ന പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കും ആ നിലത്ത് നീന്തിയും നടന്നും പെറുക്കിത്തിന്നും വളര്‍ന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്കുമെല്ലാം ക്യാന്‍സര്‍ വന്നിട്ടില്ല. പക്ഷെ, ഇന്നെനിയ്ക്ക് എന്തൊരു പേടിയാണ് പലതിനോടും! 

മുടുകവിളക്കിന്റെ  മണ്ണെണ്ണപ്പുക ആര്‍ത്തിയോടെയിറക്കി ഞാനിരുന്നു നോക്കും- ഇഞ്ഞക്ക ഓല മെടയ്ണത്. ദിവസവും നാലഞ്ചെണ്ണം മെടയും. അങ്ങാടീല്‍ കൊടുത്താല്‍ പൈസകിട്ടൂത്രെ. ഞാനും പഠിച്ചതായിരുന്നു ഓലമെടയാന്‍.  കാലത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലുമൊരു തിരിവില്‍ ഞാനിനിയുമൊരിക്കൽ ഓലമെടയുമോ ആ ചെറിയ അറിവ് ആര്‍ക്കെങ്കിലും പകര്‍ന്നുകൊടുക്കുമോ അതോ; മറന്നുപോയിക്കാണുമോ- ഒന്നുമറിഞ്ഞൂടാ

കുളത്തിൽ കുളിക്കുന്നതും മൈലാഞ്ചിയിടുന്നതുമാണ് അവിടുത്തെ മുന്തിയ ആകർഷണങ്ങള്. എത്തിയ ഉടനെ അപേക്ഷ തുടങ്ങിയാലേ തിരിച്ചു പോരുന്നതിനു മുൻപെങ്കിലും മൈലാഞ്ചി ഇടാൻ പറ്റൂ. ഇഞ്ഞക്കയുടെ അനുജത്തി സുശീലക്കയുടെ പിന്നാലെ നടക്കണം മൈലാഞ്ചി മന്ത്രം ജപിച്ചു കൊണ്ട്. ദേവി പതിയെ പ്രസാദിച്ചാൽ ഉത്സാഹമായി. പിന്നെ ഇല പറിക്കണം. അമ്മിയിലരക്കുന്നത് കണ്ടങ്ങനെ നിൽക്കാൻ രസമാണ്. അമ്മിക്കുട്ടി മുന്നിലേക്കും പിന്നിലേക്കും നിരക്കി നിരക്കി മുന്നിലും പിന്നിലും അരവ് കുമിയുമ്പോൾ വടിച്ചെടുത്തു നടുവിലിടും. വീണ്ടും ലേശംലേശമായി അരവ് രണ്ടറ്റത്തും കൂടിവരും. വീണ്ടും വടിച്ചെടുത്ത് നടുവിലിടും. ഇടക്ക് അമ്മിക്കുട്ടി ലേശം പൊക്കിയിട്ട് ഇടിച്ചു ചതക്കും. പിന്നെ അമ്മിക്കുട്ടി അമ്മിക്കല്ലിൽ കുത്തനെ ഇടതു കൈ കൊണ്ടു താങ്ങി നിർത്തി വശങ്ങൾ വടിച്ചെടുക്കും. സുശീല ക്കയുടെ കൈ മൈലാഞ്ചിച്ചാറു തട്ടി ചുകന്നു ചുകന്ന് വരും. ആ മണം നുകർന്ന് അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്കത് മുഖമാകെ വാരിപ്പൊത്താൻ കൊതി തോന്നും. നല്ലവണ്ണം അരഞ്ഞ മൈലാഞ്ചി ഒരു ചിരട്ടയിലോ തേക്കിലയിലോ വടിച്ചിടും. ഒരു ഈർക്കിലു കൊണ്ട് അത് എടുക്കാനും കയ്യിലിടാനും മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട തപസ്സാണു പിന്നെ. മനസ്സിലെ ബ്ലൂപ്രിന്റ് അതിഗംഭീരമായിരിക്കും. കയ്യിലെ ഗ്രീൻ പ്രിന്റ് ബ്ലൂവിന്റെ ഏഴയലത്തു വന്നിരിക്കില്ല. അതിനടിയിൽ കൈവെള്ള ഓറഞ്ചു വിട്ടു ചുകപ്പാവാൻ കാക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ദുഷ്കരം. ഇടക്ക് പാതി ഉയർത്തി നോക്കും. നോക്കി നോക്കി മടുക്കുമ്പോൾ കൈ വേദന, ഉറക്കം എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് കഴുകി വരും. എത്ര കാത്താലും സുശീലക്കേടെ അത്രേം ചുകക്കില്ല.

നാഴികകളും വിനാഴികകളുമെടുത്ത് കയ്യിൽ ഈർക്കിൽ കൊണ്ട് കളമെഴുതുമ്പോഴാകും ഉണ്ണാനോ ചായകുടിക്കാനോ വിളിക്കുന്നത്. ചിരട്ട ഇലക്കീറു കൊണ്ടു മൂടി എണീറ്റു പോയാൽ ശ്രീപേട്ടൻ എന്ന ശീപേട്ടൻ മനസ്സമാധാനം നശിപ്പിക്കാനായിട്ട് അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കും. ശീപേട്ടൻ പണ്ട് മൈലാഞ്ചി മാറ്റി ചാണകയുരുള കൊണ്ടു വെച്ച് സുശീലക്കയെ പറ്റിച്ച കഥ ഞങ്ങൾ മൈലാഞ്ചി പറിക്കുമ്പോഴേ എല്ലാരും പറഞ്ഞ് ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും. ചാണകം ഈർക്കിലുകൊണ്ടെടുത്ത് കയ്യിൽ ഡിസൈനിട്ട് ചുകക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന സുശീലക്കയെ ഓർക്കുമ്പോഴേ എനിക്കു പാവം തോന്നും. ദുഷ്ടൻ. മൈലാഞ്ചി മുഴുവൻ ഇട്ടു തീരും വരെ ഇടക്കിടെ എടുത്തു മണത്തു നോക്കണം. വേറെന്താ നിവൃത്തി? ശീപേട്ടനാണെങ്കിൽ ഇടക്കിടക്കൊരു കള്ളച്ചിരി പാസാക്കി "എരുമച്ചാണകം മണക്കുന്നേ" എന്നോ മറ്റോ മൂളിപ്പാട്ടും പാടി ചുറ്റിനടക്കും.

വാർദ്ധക്യത്തിലേക്കു കടന്ന കൂടുതൽ മൗനിയായ ഇഞ്ഞക്ക എളങ്കൂറുണ്ടാക്കും. കൊറോണ എന്നൊരു സൂക്ഷ്മാണുവുണ്ടെന്നും കൊവിഡ് - 19 എന്നൊരു രോഗത്തിന്റെ ഭീതിയിൽ വാതിലടച്ചിരിക്കുകയാണ് ലോകമെന്നും അവർ എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും! വിദ്യാഭ്യാസം ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ചെവി കേൾക്കാത്ത ഇഞ്ഞക്കയോടു വൈറസിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്നതെങ്ങിനെയെന്നോ?

ചൂണ്ടുവിരലും തള്ളവിരലും ചേർത്തു വെച്ച് നന്നെ ചെറുതെന്ന് കണ്ണിറുക്കി ആംഗ്യം കാണിക്കണം. അതു ശ്വാസം കഴിക്കുമ്പോൾ മൂക്കിലേക്കു കയറുന്നതായും ചുമ വരുന്നതായും കാണിക്കാം. പനി കാണിക്കാൻ നെറ്റിമേൽ കൈവെക്കണം. പരവശത അഭിനയിക്കണം. കിടപ്പിലാക്കുന്നതും ചാകുന്നതും ആംഗ്യം കാണിക്കണം. എന്നിട്ട് ഒരാളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു പകരുമെന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്ത് തിരിച്ചിങ്ങോട്ടു കാട്ടുന്ന ആംഗ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അതു മനസ്സിലായെന്നോ അതു മനസ്സിലാക്കാൻ വെറുതേ പ്രയത്നിക്കേണ്ടതില്ലെന്നോ നാം മനസ്സിലാക്കണം. 

കൊവിഡ് നമുക്കു തരുന്ന പാഠങ്ങളിലൊന്ന് പണ്ടുപണ്ടേ നാം മറന്നു പോയ പ്രകൃതി പാഠമാണ്. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചോ നമ്മെക്കുറിച്ചു തന്നെയോ നാം അധികം വേവലാതിപ്പെട്ടു കൂടാ എന്നതാണത്. മനുഷ്യർ പരിഹാരം കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നമായി മരണത്തെക്കാണുന്നു. മരണമാകട്ടെ, താൻ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഉത്തരമാണെന്നു നമ്മോടു പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.